Jordan

Ojciec Franciszek Jordan SDS

Wczesne życie i studia w Niemczech

Rodzinną miejscowością O. Franciszka Marii od Krzyża Jordana, założyciela salwatorianów, była mała wioska o nazwie Gurtweil, położona w południowo-zachodniej Badenii, kilka kilometrów od miasta okręgowego Waldshut, niedaleko granicy ze Szwajcarią. O. Jordan urodził się 16 czerwca 1848 r. jako drugi syn Wawrzyńca i Notburgi z.d. Peter. Następnego dnia został ochrzczony w kościele parafialnym, otrzymując imię Jana Chrzciciela.

Wychowując się w ubogiej rodzinie, nie był w stanie zrealizować swojego marzenia o zostaniu kapłanem, chociaż już jako dziecko, w dniu Pierwszej Komunii Św., uświadomił sobie swoje powołanie. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował jako robotnik i malarz-dekorator, podróżując po terenie ówczesnych Niemiec. Zauważył trudną sytuację duchową swojej ojczyzny i innych krajów Europy. Ludzie odwracali się od Boga i porzucali wiarę, a Kościół był bardzo ograniczany przez państwo w realizacji swojej misji (Kulturkampf).

Doświadczenia te umocniły wiarę Jordana, a jego powołanie do kapłaństwa stało się dla niego jeszcze lepiej odczuwalne. Ostatecznie zdecydował się na realizację Bożego wezwania i na rozpoczęcie studiów teologicznych. Najpierw, w 1869 r., rozpoczął prywatne lekcje u swoich przyjaciół – księży w Waldshut, a później uczył się w gimnazjum w Konstancji. Musiał wkładać wiele wysiłku w naukę, ale jednocześnie, pomimo trudności z opanowaniem przedmiotów ścisłych, rozwinął swoje talenty językowe. Podczas egzaminu końcowego przedstawił jedno wypracowanie w ośmiu językach europejskich, a drugie w czterech innych.

Proces beatyfikacyjny
Ojciec Jordan został pochowany w kościele parafialnym w Tafers w Szwajcarii. W 1956 r. dokonano ekshumacji i przeniesienia jego szczątków doczesnych do domu generalnego salwatorianów w Rzymie, gdzie spędził znaczną część życia. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1942 roku, a w roku 2011 ogłoszono Dekret o heroiczności cnót O. Jordana.

Dotychczas odnotowano wiele przypadków otrzymania łask przez przyczynę O. Jordana. Informacje o łaskach otrzymanych przez jego wstawiennictwo należy kierować na adres:


 
Postulation Office of the Salvatorians
Via della Conciliazione 51
00193 Rome, Italy
tel. +39 06 686 291
Jordan

Wielcy Salwatorianie

Image

Bł. Maria od Apostołów

Pierwsza przełożona generalna Sióstr

Błogosławiona Maria od Apostołów

Pierwsza przełożona generalna Kongragacji Sióstr Boskiego Zbawiciela

Teresa von Wüllenweber urodziła się w zamku Myllendonk w Mönchengladbach, Niemcy 19 lutego 1833 roku. 1848-1850 uczyła się w szkole z internatem Sióstr Benedyktynek w Liège, Belgia. W 1853 i 1857 roku brała udział w misjach parafialnych inspirowanych Jezuitami, a w 1856 w rekolekcjach, było to dla niej głębokim przeżyciem i obudziło powołanie misyjne.
 
Chcąc sprawdzić swoje powołanie w 1857 roku wstąpiła do Sióstr Najświętszego Serca w Bloemendaal, Holandia. Jednakże wystąpiła w marcu 1863, nie chcąc wiązać się z kongregacją, której głównym celem była edukacja. Podjęła dalsze próby, przez krótki okres była u Sióstr od Wieczystej Adoracji oraz Wizytek. W 1875 roku, w obecności swojego kierownika duchowego dra von Essen, złożyła prywatny ślub poświęcając się misjom. W części dawnego klasztoru w Neuwerk, Niemcy troszczyła się o sieroty, dając też starszym kobietom możliwość życia we wspólnocie. Trudno jej było w pełni zrealizować swoje powołanie, kontynuowała zatem poszukiwania wspólnoty misyjnej, do której mogłaby dołączyć.
 
25 kwietnia 1882 roku odpowiedziała na ogłoszenie księdza Bonawentury Lüthena o Apostolskim Towarzystwie Nauczania. Ojciec Franciszek Jordan 4 lipca 1882 roku złożył jej trzy dniową wizytę. Wywarł na niej wielkie wrażenie i 5 września 1882 roku jako pierwsza kobieta dołączyła do pierwszego stopnia Apostolskiego Towarzystwa Nauczania. W 1883 roku Ojciec Jordan ustanowił wspólnotę sióstr w Rzymie, jednocześnie prosząc Matkę Marię jako siostrę Katolickiego Towarzystwa Nauczania o pozostanie w Neuwerk. Z powodu problemów 13 października 1885 siostry w Rzymie odłączyły się od Ojca Jordana (kontynuują swoją działalność do dzisiaj jako Siostry Matki Bożej Bolesnej).
 
W 1888 roku Ojciec Jordan wezwał Matkę Marię do Rzymu. W Tivoli otworzył dom dla sióstr, a 8 grudnia 1888 roku ona i dwie inne siostry otrzymały z rąk Ojca Jordana habity. 25 marca 1889 roku złożyła śluby wieczyste w kongregacji Sióstr Katolickiego Towarzystwa Nauczania, której została przełożoną. W grudniu 1890 roku trzy siostry zostały wysłane do pierwszej misji Towarzystwa w Assam, w Indiach. Do końca 1892 roku w domu w Tivoli było około 50 sióstr i nowicjuszek, skąd były wysyłane do wielu miejsc świata. Z powodu epidemii tyfusu w Tivoli w 1894 roku zmarło siedem sióstr, co skłoniło do przeniesienia sióstr do Rzymu. Matka Maria od Apostołów jednogłośnie została wybrana przełożoną generalną na pierwszej kapitule generalnej Sióstr Boskiego Zbawiciela w 1905 roku. Zmarła 25 grudnia 1907 roku po krótkiej chorobie.W uznaniu jej cnót, zaufania Bożej Opatrzności i zaangażowania dla misji została beatyfikowana 13 października 1968 roku. Jej wspomnienie przypada 5 września.

Ksiądz Pankracy Pfeiffer

Następca Założyciela na funkcji Generała

Image
Ksiądz Pankracy Pfeiffer

Następca Założyciela na funkcji przełożonego generalnego

Marek Pfeiffer urodził się 18 października 1872, w Brunnen, Niemcy, został członkiem Towarzystwa Boskiego Zbawiciela jako Frater Pankracy 21 marca 1889 roku. Po święceniach kapłańskich 30 maja 1896 roku został prywatnym sekretarzem Założyciela w Domu Generalnym. Na pierwszej kapitule generalnej (1902) został wybrany prokuratorem generalnym, funkcję tę pełnił do 1915 roku. W ten sposób nawiązał wiele kontaktów z czołowymi postaciami Kurii Watykańskiej, a także został jednym z konsultorów Jordana. Trzecia Kapituła Generalna w szwajcarskim Fryburgu w 1915 roku wybrała go Przełożonym Generalnym. Z nekrologu Jordana dowiadujemy się jak doszło do tego wyboru: "Ze względu na te okoliczności (skrupulatność Jordana) niektóre kwestie zarządzania stały się trudne, co pogarszało się w miarę upływu czasu. Czcigodny Ojciec (Jordan) zdawał sobie z tego sprawę i na początku kapituły generalnej jesienią 1915 roku, postanowił odmówić ponownego wyboru na przełożonego generalnego... dla osoby tak zaangażowanej w Zgromadzeniu zmiana zarządu była głębokim przeżyciem... powiedział mi: nie mógłbym tego znieść, gdyby nie tak dobre stosunki z Tobą."
 
Ksiądz Pankracy prowadził Towarzystwo przez trzydzieści lat. Założyciel zawsze był dla niego wzorem. Osobiste cnoty i świętość Jordana uznawał za podstawę działania jako przełożonego. Nawiązując do sceny pożegnania Eliasza i Elizeusza, pisał po śmierci Jordana: "Proszę niech twój duch będzie we mnie podwójnie."
 
Jako przełożony generalny Pfeiffer za swój święty obowiązek uważał zachęcanie członków do dążenia do doskonałości, według Konstytucji. Najskuteczniejszą dla niego była pisemna i ustna wymiany myśli. W tym czasie ta forma kontaktu miała wielki wpływ na członków Towarzystwa. Jego odpowiedzi i ilustracje do pytań dotyczących życia zakonnego są jak książka, przedstawiająca ideologię cenną i wtedy, i dziś. Tę wymianę myśli uważał za o wiele bardziej istotną dla młodej, rozwijającej się wspólnoty zakonnej niż dla starszego zakonu, którego duch i praktyki są ustalone, i potwierdzone przez wieki tradycji. Wraz z księdzem Bonawenturą Lüthenem brak tradycji uważał za wyzwanie dla młodego zgromadzenia zakonnego.
 
Pomimo kryzysu finansowego w 1930 roku, który okrył cieniem okres jego kadencji, jego zdolności, pracowitość, poczucie realizmu, i zdecydowanie ukazują Pfeiffera wielkim, i niekwestionowanym autorytetem. Jest to zwłaszcza widoczne w braku spowodowanym jego śmiercią w wypadku 12 maja 1945 roku. Jego wpływ na rozwój młodego zgromadzenia przez tak wiele lat jest niezaprzeczalny. Dzielił się swoją formacją otrzymaną od Jordana i Lüthena, wzbogaconą duchowym i teologicznym rozwojem w Rzymie.
 
W czasie okupacji hitlerowskiej w Rzymie w 1943 i 1944, Pfeiffer działał jako pośrednik między papieżem Piusem XII a władzami niemieckimi. Udało mu się doprowadzić do uwolnienia i ocalenia wielu ludzi. Odwiedzając codziennie więzienia Regina Coeli i przy Via Tasso, wracał z uwolnionymi więźniami, także spośród skazanych na śmierć. Starał się pomagać wszystkim, niezależnie od ich wyznania czy poglądów politycznych. Jego postawa przyniosła mu tytuł Anioła Rzymu. Miał także istotny wkład w uratowanie niektórych włoskich miast przed zbombardowaniem.
Image

Ksiądz Bonawentura Lüthen

Pierwszy współpracownik Założyciela
Ksiądz Bonawentura Lüthen

Pierwszy współpracownik Założyciela

Bernhard Lüthen urodził się w Paderborn, Niemcy 5 maja 1846 roku. Jego brat Charles został księdzem, co zainspirowało go do tego samego. Przyjął święcenia jako ksiądz diecezjalny 15 marca 1872 roku. Wkrótce założył pierwsze Stowarzyszenie Matek Katolickich w diecezji Paderborn. Dla wsparcia tego nowego dzieła rozpoczął wydawanie czasopismo Monika. Jego talent literacki został szybko zauważony i poproszono go o objęcie stanowiska redaktora Ambrosiusa, czasopisma dla księży związanych z edukacją i kierowaniem grup świeckich.
 
Wiosną 1881 roku spotkał się z Ojcem Franciszkiem Jordanem i zafascynował się jego ideą założenia nowego zgromadzenia zakonnego, które łączyłoby grupy księży i świeckich w szerzeniu, i obronie wiary katolickiej. Napisał broszurę o pracy Jordana i został redaktorem Der Missionar, jednego z czasopism nowego zgromadzenia. W domu Św. Brigidy w Rzymie w dniu 8 grudnia 1881, złożył prywatne śluby jako członek pierwszego stopnia Apostolskiego Towarzystwa Nauczania, później Towarzystwa Boskiego Zbawiciela. W 1883 roku z rąk Ojca Jordana otrzymał habit i przyjął imię zakonne Bonawentura.
 
Ksiądz Bonawentura był pierwszym i najważniejszym wśród pierwszych współpracowników Ojca Jordana. Jako pisarz i redaktor był właściwą osobą do promowania programu nowego zgromadzenia jak i samego zgromadzenia. Początkowo wiele podróżował po krajach niemieckojęzycznych poszukując świeckich współpracowników, dobrodziejów i abonentów czasopism wydawanych przez Zgromadzenie.
 
Z czasem stało się jasne, że najważniejszym zadaniem była formacja i edukacja młodych kandydatów do kapłaństwa, których bardzo wielu przybywało do Rzymu, by wstąpić do zgromadzenia. W roku 1884 Lüthen powrócił z Niemiec do Rzymu i kontynuując pracę redaktora został prefektem kandydatów i magistrem nowicjatu. Stopniowo jak Zgromadzenie rozwijało się, a on sam był coraz bardziej potrzebny jako zaufany przedstawiciel Założyciela, mógł przekazywać swoje zadania innym.
 
Napisał wiele listów i instrukcji w imieniu Ojca Jordana, który polegał na jego osądzie. Aż do swojej śmierci 10 grudnia 1911 roku był najbliższym współpracownikiem i doradcą Jordana. Ksiądz Bonawentura Lüthen był uznawany przez wszystkich współbraci za mądrego i świętego człowieka, choć jego osobista dyscyplina zakonna była ciężka, to pozostało po nim wrażenie "dobroci i życzliwości." Jako pierwszy uczeń i "pióro" Założyciela dał istotny wkład w administrację i rozwój młodego zgromadzenia oraz wypełnianie jego zadania, by Zbawiciel był szerzej znany i kochany. Jego proces beatyfikacyjny został rozpoczęty w 1943 roku.

Ksiądz Otto Hopfenmüller

Pierwszy misjonarz salwatoriański
Image
Ksiądz Otto Hopfenmüller

Pierwszy misjonarz salwatoriański

Lorenz Hopfenmüller urodził się 29 maja 1844 w Weismain, Niemcy. 6 października 1866 roku w wieku dwudziestu dwóch lat został wyświęcony na kapłana w diecezji Bamberg. Po ukończeniu studiów doktoranckich na Uniwersytecie w Würzburgu, pracował w parafii Św. Marcina w Bambergu. W 1872 roku został redaktorem katolickiej gazety Bamberger Volksblatt. Jego zaangażowanie w apostolstwo prasy katolickiej spowodowało konflikt z władzami anty-katolickimi i kilkakrotne więzienie. W 1878 roku został przeniesiony do Reichmannsdorf, a następnie w 1882 roku do Seussling. W obu tych miastach walczył ze skrajnym ubóstwem, które napotykał.
 
Z Katolickim Towarzystwem Nauczania zetknął się za pośrednictwem ks. Bonaventury Lüthena, który umieszczał w jego gazecie reklamy Der Missionar. Po śmierci matki mógł wreszcie zrealizować swój plan dołączenia do wspólnoty zakonnej i wyjazdu na misje. W 1887 roku udał się do Rzymu i został członkiem Katolickiego Towarzystwa Nauczania, przyjmując imię zakonne Otto. Założyciel, Ojciec Franciszek Jordan, wkrótce powierzył mu zadanie formacji kandydatów, dla dobra Zgromadzenia posługiwał również swoimi umiejętnościami dziennikarskimi. W 1889 roku został wysłany wraz z dwudziestotrzyletnim księdzem Angelusem Münzloherem i braćmi Josephem Bachle i Marianusem Schummem do Assam w północno-wschodnich Indiach, gdzie został pierwszym przełożonym. W nowo założonej misji pracowali z wielkim zapałem i energią. Ksiądz Otto napisał katechizm w języku Khasi oraz życie Jezusa i Maryi, zaczął tłumaczyć Opowiadania Biblijne Schustera. W wyniku udaru cieplnego zachorował na zapalenie opon mózgowych i zmarł 21 sierpnia 1890 roku.
 
Ksiądz Otto Hopfenmüller był człowiekiem o wielu talentach i ogromnej energii, co było wielkim wsparciem dla nowo powstałego Towarzystwa, do którego dołączył. Sam pisał o tym tak: "wybrałem przyłączenie się do nowo utworzonego Katolickiego Towarzystwa Nauczania w Rzymie, ponieważ potrzebuje pracowników i ponieważ ma dobrego ducha, myślę, że będę mógł w nim przynosić owoce dla Królestwa Bożego."
 
Jest rzeczą pewną, że Ojciec Jordan nie podjąłby się otwarcia nowej misji w Assam bez pewności, że kierownictwo misji może powierzyć księdzu Otto. Założyciel wiedział, że może polegać na jego energii, głębokiej duchowości i szerokiemu doświadczeniu kapłańskiemu. Choć ksiądz Otto Hopfenmüller zmarł w młodym wieku czterdziestu sześciu lat nikt nie wątpi, że żył i wypełnił chrześcijańskie życie w pełni.